بی تو زمونه نامهربونه

از مراحل فارق شدن (با همین املا) یکی هم بغض کردن و خیره شدن و گریستن است با اقسام موسیقی چرند؛ از اندی به پایین.

این مرحله علاوه بر فشارهای روحی معمول، از لحاظ فرهنگی نیز موجب اعمال درد شایان ذکری می گردد.

تواضع

یه گروه از آدما هستن که به محض اینکه چیزی رو فهمیدن یا یاد گرفتن رویکردشون نسبت به کسانی که راجع به اون موضوع سؤال می کنن به "اینو که دیگه همه می دونن" تغییر می کنه.

این یعنی منطقاً تصور این گروه باید این باشه که خودشون تنها کسی ان که قضیه رو نمی دونه و آخرین کسی ان که می فهمه. و این یعنی خیلی داغون.

دپرشن

حالتی است که فرد طی آن با اصرار فراوان و بدون نیاز به پرسش بر خوش بودن احوالش تأکید می ورزد. این وضعیت عموماً با قهقهه زدن به موضوعاتی که در شرایط عادی لبخند هم بر نمی انگیزد همراه است.

مکافات عمل

بچه که بودم بابام در حالی که به پشت خوابیده بود منو رو دستاش می گرفت بالا، بعد پاهاشو جمع می کرد و رو پشتش تاب می خورد و خب ناچار منم باهاش تاب می خوردم و در حین این حرکت عبارت "قورباغه آقا جانفیلیسکی" رو به طور مداوم و مستمر با ریتم ششو هشت واسم می خون و تکرار می کرد.
واقعاً انتظار دارین بچه چی از آب در بیاد؟

پ.ن.1. تمام توصیفات کاملاً واقعی و مستنده.
پ.ن.2. من تحقیق کردم،اون عبارات یکی از معدود عباراتیه که مطلقاً هیچ معنایی نداره.
پ.ن.3. صرفاً برای رفع ابهام از وضعیت روحی پدرم عرض می کنم که وقتی من به دنیا اومدم ایشون 22سالشون بود، یه سری واکنش ها طبیعیه به هر حال.

رقابت

"این مکان مجهز به دوربین مدار بسته می باشد."
رو دیوار نونوایی؛ محض اینکه جلو سوپر بغلیه کم نیاره.

حمقولوژی

می دونی؛ سطوح مختلفی از حماقت وجود داره. تو هر اجتماعی هم قابل تشخیصه.

یکی از این سطوح حماقت متعلق به گروهیه که کلمه هایی مثل "سکس" رو جدا جدا می نویسن (س.ک.س) و فک می کنن با این کار خیلی از قبحش کم کرده ن.
عموماً افرادی در این دسته جا دارن که می خوان در عین بچه مثبتی نشون بدن درک می کنن که هر چیز بدی هم همیشه و همه جا بد نیست.
اگه دقیق تر بخوایم بررسی کنیم به معلم دینی هایی که با شلوار پارچه ایشون تی شرت و زمستونا بوت می پوشن و پسر بسیجیایی که ریش هنوز درنیومدشون رو بلند می کنن و بعد ستاری می زنن می رسیم!

می بخشید دیگه، بحث تحلیلی بود،یه کم طولانی شد.