لیوان خالی ست

تو نیمه ی پر لیوان بودی.

:.:.:

مانند بغض مانده در آوازیم؛ سنگین و پرطنین و ترک خورده

ما آرزوی مرده ی پروازیم در پیله های کوچک تنهایی

روزی روزگاری

تمامی شخصیت ها، اسامی، حوادث و مکان های این داستان، خیالی و ساخته ی ذهن نویسنده است؛ یا لااقل نویسنده دوست دارد این طور خیال کند.

اگر زمانی نوشتم داستان هایم را قطعاً با این جمله آغازشان می کنم.

به حافظ که نمی دانست های لایت یعنی چه

غمناک هم نباشد، عجیب نیست؟

مویش را سیاه نمی خواهد،

روزم را چرا.

جیب ها را باید شست

جیب ها

نه پاکت های سیگار را خوب مخفی می کنند

نه تنهایی دست هایی را

که از بغض می لرزند

نه از سرما.

:::.

مثل گاوی در یک میدان خالی بزرگ، که نزدیک ترین نزدیکش گاوباز است. بقیه، از روی سکوها نگاه می کنند فقط.

بیا ماتادور. من و توییم. بگذار یک بار دیگر به سوی آغوشت بدوم.

دل شنیدن داری؟

شاید "شاید" شرحم دهد.

سیگار می کشم شاید که بمیرم. انتظار می کشم شاید که بیایی. جان می کنم شاید که بخوابم. می خندم شاید که پشت دیواری باشی باز و باز ندانم. شاید نداند کسی این خنده ها دیگر آن خنده ها نیست. شاید روزی دیگر دلتنگ آن چه بوده ام نباشم. شاید تن دهم روزی. راستی، تن دادن راحت تر است یا جان دادن؟  "مرگ سخن دیگری ست؛ مرگ سخن ساده ای ست". شاید قطعیت مرگ لازم است میان این همه احتمال. 

شاید روزی کسی پیدا شد و زبانی یافت برای این که منم. شاید روزی کسی توانست بنویسد این ها را. من نمی توانم اما؛ من نتوانستم. شاید مرده باشم که بگویی بنویس وننویسم، نتوانم. 

شاید کسی جایی اشتباه نوشت داستان ما را. شاید جایی میانه ی داستان راوی تب کرد. شاید هذیان بود پایانش. شاید باید پاک می شد و از اول می نوشت. شاید زندگی ویراستار کم دارد. شاید فراموشم کنی یک روز. شاید بخندی و ندانم که دروغ است. شاید روزی از کنار غریبه ای بگذری و باز -هنوز- عطرت دیوانه اش کند. شاید این یک عاشقانه ی آرام نبود. شاید اشک صفحه کلید را خراب نکند.

پ.ن. بفرما :)
پ.پ.ن. چله ی پست قبلی شد این پست. هه.

بعد از این اگر باشم در نبود خواهم بود

اینجانب، ک، فرزند ک، بدین وسیله رسماً اعلام می کنم که دیگر هیچ حرفی برای گفتن، هیچ حرف گفتنی ندارم.

تمام.

پ.ن. مثل تاب بی تابی، مثل رنگ بی رنگی.

بسم الله الرحمن رحیم

به نام باز پس گیرنده ی بی مروت نامهربان.
solitudetheory.blog.com

آموزگار زندگی

تا این جای درس فهمیدیم که بدون او نمی میرید؛ فقط شبیه مرده ها می شوید.

پ.ن.یک روز بس می کنم بالاخره. می بینی.

One of the Last

من نبستم این در را ولی، همه می دانند، خانه ای که متروکه ماند -تو بگو کاخ خسرو، بگو از پولاد، بگو در دل بیستون فرهاد- به حکم طبیعت مخروبه خواهد شد. راه را چه در ببندد، چه آوار؛ نتیجه یکی ست.

حکایت بیست و یکم

داستان ققنوسی که خاکسترش را باد برد...

پ.ن. بوی شوکران از لبانت برمی خاست زیبا.

Broken Down, Hurt Again, It Never Ends*

Well,you know,it may all be God's way of telling us "f*ck you".

*

Instead

F*ck you in the ass.
Shoot me in the head.

خلیفة الله فی الملک لی لی بوت

نشئه ی سیگار،

مست بیت مالت،

خمار پورنو،

غمگین حماقت،

خشمگین حسادت،
مرده ی متحرک؛

اشرف مخلوقات.

پ.ن. گه

پنج عصر؛ حوالی پل کالج

خلوت ترین خیابان دنیاست انقلاب وقتی هوا می گیرد و عطرت می پیچد و میان خاطراتت قدم می زنم.

پ.ن. هیچکس هیچ وقت نفهمید که بویایی حسی مطلقاً متافیزیکی ست.

Imperfect

تو همیشه چیزی کم داشتی. حتی آن قدر که باید بد هم نبودی.

پ.ن. و این قطعاً یک ستایش نیست.

نسازید

خاطرات ساخته نمی شوند مگر برای آن که روزی حسرتشان را بخورید.

ما هیچ؛ ما نگاه

اگر زمانی از جایی می گذشتید و چشمتان به چیز زیبایی افتاد، نایستید، سعی نکنید واردش شوید، نخواهید که به زور جزیی از آن باشید، مزاحمش نشوید، راحتش بگذارید؛ نه منظره را به گه بکشید نه تصورات خودتان را. از فرصت تماشایتان استفاده کنید و آرام آرام به راهتان ادامه دهید. بگذارید همه چیز همانی باشد که هست.

Wordpress

Leave a comment.
Leave without a comment.
Leave without even a comment.
Leave without even a goddamn comment.
Fuck.